واي دلم

وای دلم

گفتم نرو پر پر میشم
گفتی می خوام رها باشم
گفتم آخه عاشق شدم
گفتی می خوام تنها باشم
گفتم دلم گفتی بسوز
گفتم یه عمری باز هنوز
گفتم پس عمرم چی میشه
گفتی هدر شد شب و روز
وای دلم

 

 

                                                            در شب تردید من، برگ نگاه!

                                         می روی با موج خاموشی کجا؟

                                        ریشه ام از هوشیاری خورده آب                         

                                            من کجا، خاک فراموشی کجا

 

می توانم بی واهمه ادعا کنم: رابطه ی ما، زیباترین رخداد زندگی من بوده است. شگفت انگیزترین چیزی که در زندگی هرکسی دیده ام. جاودان است.(خلیل جبران)

 

 

خدا و زندگي

کاش می دانستید که زندگی با همه وسعت خویش

محفل ساکت غم خوردن نیست

حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نیست

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

زندگی حس جاری شدن است

زندگی کوشش و راهی شدن است

 از تماشاگر اغاز حیات 

تا به جایی که خدا می داند 

به ياد او كه بيشتر از هر كسي دوستش دارم

دلم تنگ است برای در کنارت بودن

دلم تنگ است برای خیره شدن در چشمانت

نمیدانی که دیداری دوباره در وجودم آتش عشقت را برانگیخته کرده است

میدانی چندین برابر از قبل به قلب مهربان و عاشقت وابسته شده ام

و باری دیگر عهد سوختن و ماندن را به تو دادم

هنوز رنگ چشمانت در خاطرم مانده و زنگ صدایت در گوشم زمزمه میکند

انتظار به پایان رسید و تو را از نزدیک تماشا کردم

 و به محبتت آمیخته شدم

ای پاکترین احساس به یادت آنقدر از اعماق وجود اشک خواهم ریخت

 تا تو را دوباره ببینم و تو را باری دیگر در آغوش بکشم

 و باری دیگر دستان گرمت را بفشارم و با همان دستها صورتم را نوازش دهی